LICHAAMSGERICHT OUDERSCHAP

Lichaamsgericht ouderschap is eigenlijk precies wat het zegt - als ouder in de relatie met je kinderen staan met een diep bewustzijn van je eigen lichaam - én dat van je kinderen. 

Heu... OK... Maar wat betekent dat nu concreet?

Lichaamsgericht - in het Engels embodied of somatic - betekent dat je je bewust bent van wat er in je lichaam gebeurt, en dat je ook actief met je lichaam aan de slag gaat om dingen te veranderen.

Het proces om meer lichaamsgericht te worden, bestaat uit vier stappen: 

1. Eerst moet je je natuurlijk heel goed bewust zijn van wat er in je eigen lichaam gebeurt. De meeste volwassenen zijn het contact met hun eigen lichaam in de loop van de jaren voor een (groot) deel kwijtgeraakt. Je leert je emoties sneller te herkennen (emoties zitten niet tussen je oren, emoties zijn dingen die je DOET met je lichaam), en je ontdekt wat je nodig hebt, op elk moment én op de lange termijn.

2. Als je eenmaal wéét wat er aan de hand is, dan kun je dat ook beter in goede banen leiden. Dat is stap twee. Dan kun je rustig blijven in plaats van uit te vliegen, bijvoorbeeld. Of vriendelijk blijven als je de neiging hebt om te snauwen. Of aangeven dat ze je even met rust moeten laten als het je allemaal te veel wordt. Of de energie vinden om toch nog naar dat onsamenhangende verhaal te luisteren. Dat kan je allemaal leren, het heet zelf-regulatie. Je emoties herkennen, erkennen en ze ombuigen naar iets constructiefs. In relaties met andere volwassenen kunnen we dat meestal prima, maar met onze kinderen... tja, die zijn zelf nog niet goed gereguleerd, en die drukken dan ook moeiteloos op al onze knopjes tegelijkertijd. Stap twee is in evenwicht blijven dus, zelfs in de allermoeilijkste situaties.

Dat is al interessant, niet? Maar het wordt nog beter!

3. De derde stap is dat je, aan de hand van wat je eigen lichaam je vertelt, voelt wat er aan de hand is bij anderen. Zo kun je leren zien en voelen hoe het met je kinderen gaat en wat ze op elk moment écht nodig hebben, zonder dat ze je dat hoeven te vertellen (wat best handig is, want kinderen zijn daar meestal niet zo goed in). Cool, hé?

4. De laatste stap is dat je - opnieuw met je lichaam - invloed uitoefent op anderen. Niet door hen te dwingen te doen wat jij zegt, natuurlijk. Maar onze relatie met onze kinderen (en eigenlijk met iedereen) is in de loop van de jaren in een bepaalde vorm gegroeid. Wij hebben onze gewoonten, en onze kinderen hebben op basis van óns gedrag ook hun eigen gewoonten en manieren van reageren vastgelegd. Als je je dan plots heel anders gaat gedragen, als je die gewoonten en patronen doorbreekt, dan verander je de relatie radicaal. En als je de relatie verandert, dan geef je dus je kinderen óók de kans om anders te reageren...

Bij kinderen werkt dit fantastisch, omdat ze eigenlijk heel gráág een goede relatie met hun ouders willen. Als je meer inzicht krijgt in hoe je overkomt, en daarmee gaat spelen, dingen gaat uitproberen en veranderen, dan ontdek je al snel wat werkt en wat niet.

Klinkt het ingewikkeld? Wel, dat is het eigenlijk hélemaal niet. Het is echt een kwestie van ervaren en doen. Voelen, en oefenen. Dat is het. Meer niet. Met resultaten die je van je sokken blazen!