Zorg voor jezelf. De rest komt later wel.

13-01-2021

Dat klinkt egoïstisch, hé?

En toch is het dat niet. Écht niet. 

Denk maar eens na: hoeveel geduld heb je nog met je kinderen als je slecht geslapen hebt? Of als je er mentaal of emotioneel door zit? Of als je pijn hebt? 

Ik ben daar echt van overtuigd: opvoeden begint bij zorgen voor jezelf. Pas daarna komt al de rest.

Ik heb enkele zware weken en zelfs maanden achter de rug. Ik heb veel gewerkt en weinig tijd voor mezelf genomen. Zelfs 's avonds en in het weekend was ik vaak nog aan het bijleren, nadenken, ideeën verzinnen... En ik deed dat met plezier, hé, vanuit een innerlijk vuur, vanuit passie. Dat is heel erg fijn... zolang ik het volhoud. Maar op een bepaald moment is het op. En dan moet ik herbronnen, en voor mezelf zorgen.

In het verleden heb ik mezelf vaak voorbijgelopen. En als ik dan na weken of maanden crossen uiteindelijk uitgeput neerviel, merkte ik pas dat ik véél te ver was gegaan. En dan duurde het een hele tijd voor ik mijn energie en mijn goesting terugvond. Tegenwoordig gaat dat beter: ik voel het aankomen, en ik neem de tijd die ik nodig heb om uit te rusten voor ik verder ga.

Maar corona maakt het er niet gemakkelijker op.

Mijn belangrijkste uitlaatklep is Nia, ik geef normaal twee keer per week les. Dat betekent dat ik me twee keer per week helemaal kan laten gaan met een toffe groep mensen om me heen. 
Nu dus niet meer.
Ik kan ook enorm ontspannen van een dagje sauna. Tja.
Of van gewoon samenzijn met vrienden. Tja.
Of van doelloos grasduinen in winkels met leuke spullen. Tja.
Ik loop dus momenteel heel hard tegen coronagrenzen aan.

Wandelen? Dat doe ik al bijna elke dag. Da's fijn, maar het volstond dus niet meer om mijn dorst te laven.
En dus moest ik op zoek naar nieuwe manieren om voor mezelf te zorgen. Dringend!

Want ik merkte dat ik kortaf werd tegen mijn man en kinderen. Ik merkte dat ik de hele tijd liep te centeren om toch maar rustig en vriendelijk te kunnen blijven. En ja, dat mislukte geregeld. Ik merkte dat mijn gedachten donkerder werden. Negatiever. Zwaarder. Ik merkte dat ik geen energie meer had om te spelen. Om grapjes te maken en speels te plagen. Ik zag mezelf afglijden...

In mijn lichaam voelde het aan als een nerveuze energie die me niet losliet en me niet toestond te ontspannen. Het zat vrij hoog achter mijn borstbeen, en voelde aan als een vogeltje dat continu tegen de spijltjes van zijn kooi fladdert om te ontsnappen. Dus wist ik voor mezelf dat ik iets moest DOEN: gewoon in de zetel zitten en een boek lezen zou niet helpen. Of beter: dat helpt ook, maar ik had meer nodig. Ik moest iets doen met mijn lijf, anders zou ik er niet vanaf geraken.

Het was dus de hoogste tijd om eens wat dingen uit te proberen en te voelen wat helpt en wat niet. 

Brood maken: mjoa. Lekker, maar het helpt niet echt.
Haken: te zittend.
Warm bad: als ik niet kán ontspannen, helpt dat niet, integendeel zelfs. Dan lig ik te wachten tot ik er weer uit mag van mezelf.
Dansen: ik dans echt niet graag thuis op mijn eentje. Dansen is een gezelschapshobby voor mij.
Praten met een vriendin op Zoom: ja! En als je dacht dat dat toch geen beweging is, dan heb je me nog niet zien praten. Ik praat niet alleen met mijn handen, ik praat met mijn hele lijf ;-)
Yoga: ja!

Ik heb yoga altijd beschouwd als 'niets voor mij'. Maar goed, in het licht van mijn zoektocht naar deugddoende beweging, schreef ik me in voor de online yogales van een vriendin. Wat. Een. Genot. Jongens, echt, dat heeft me zo'n deugd gedaan! Ik had het niet verwacht, maar dat was dus echt precies wat ik nodig had. En nodig heb. Ik heb dus meteen een beurtenkaart gekocht en wil er de komende weken zeker bij zijn. Ik kijk er nu al naar uit.

Dat was eergisteren. De rest van de dag voelde ik me meteen al een stuk lichter. Yoga zette het kooitje open, en het fladderende vogeltje ging vliegen. Ik vulde die dag nog aan met chillen en lezen en helemaal niets doen, en plotseling... klaarde alles weer op.

Gek hoe dat zo plots kan gaan. Van het ene moment op het andere bijna.

Ik ben er nog niet, hoor. Ik voel dat ik moet oppassen. Dat ik het een paar dagen of weken rustiger aan moet doen. 

Maar mijn glimlach is terug. Mijn geduld. De heldere kleuren in mijn hoofd. De goesting om dingen te doen. Wat een opluchting!

En nu jij: hoe zit het met jouw zelfzorg? Loop jij ook tegen coronabeperkingen aan? Lukt het om te ontspannen? Om je batterijen op te laden? Zijn je gedachten helder en licht, of donker en zwaar? Wat vertelt je lichaam je daarover?

Wil je (her)ontdekken of je wel goed voor jezelf zorgt, en wat er voor jou werkt? Schrijf je in voor de gratis online workshop Zelfzorg voor ouders!