Welkom bij de AZ. De Anonieme Zagers.

29-12-2020

*stoelengeschuifel*
*gekuch*

Hallo. Ik ben Lies.
(dag Lies)
Ik ben nu twee dagen zaagvrij.
Het ging al een hele tijd supergoed, maar zondag... tja...

Mijn dochter is tien jaar oud.
Ze heeft héél lang haar, tot aan haar billen.
Ze had het blijkbaar al enkele dagen niet meer gekamd en het was één dikke mat geworden. 

Het haar in kwestie... wél gekamd ;-) (met golven doordat het net uit een vlecht kwam)
Het haar in kwestie... wél gekamd ;-) (met golven doordat het net uit een vlecht kwam)

Ik ben beginnen te zagen...
"Allee Fien, kijk nu naar je haar, da's gewoon één dikke dreadlock. Je wéét toch dat je alle dagen je haar moet kammen? Hoeveel keer heb ik jou dat nu al gezegd? Deze keer doe je het maar zelf, hoor. Of ik kan ook mijn schaar nemen..." (neeeee!)

Kortom, ik heb dat kind een hele preek gegeven, minutenlang. Zij beschaamd en verdrietig, ik compleet gestresseerd. Ik heb nog de hele avond geïrriteerd rondgelopen.

Was het haar schuld? Tja, zo vóelt dat altijd wel op het moment zelf, natuurlijk. Als ze haar haar had gekamd, dan was ik niet beginnen te zeuren.

Maar dat wil niet zeggen dat het haar schuld is dat ik begon te zagen.
Dat was mijn eigen verantwoordelijkheid.
En als ik mezelf in de hand had gehad, dan was de avond een stuk aangenamer geweest.
Voor iedereen.

Ik ben zo blij dat ik niet meer alle dagen zaag, zoals ik jaren aan een stuk heb gedaan. Maar ik val af en toe eens van de wagen, ja. Dus ik raap mezelf weer op, geef mezelf een vriendelijk schouderklopje ('t is oké, niemand is perfect) en neem me opnieuw voor om niet meer te zagen.

Wil jij ook stoppen met zagen en zeuren?
Welkom bij de AZ!

Schrijf je dan in voor de gratis online workshop "Zagen, zagen, wiedewiedewagen".