Neem jezelf niet te serieus

20-01-2021

Als ouders mogen we onszelf niet al te serieus nemen.
Want dat is precies waar het botst bij kinderen.

Volwassenen gaan vooruit. We zijn doelgericht en rechtlijnig, met de focus op de toekomst.
Wij gaan zo: 

Kinderen spelen door het leven. Alles is een spel. Ze leren het best door spelenderwijs alles te ontdekken. Kinderen doen het van nature liever zo:

En die twee botsen. Gigantisch.

Bij de meeste volwassenen is dat speelse eruit geramd.
Ik zeg geramd, ja.
Opzettelijk.
Kijk maar naar wat scholen met kinderen doen: allemaal netjes in de rij, hetzelfde leren op hetzelfde moment.
En ja, ik weet het, er is al veel veranderd sinds de tijd dat we zelf op de schoolbanken zaten.
En ja, ik begrijp ook perfect waarom scholen dat doen: de hele volwassenenwereld zit zo in elkaar. Kinderen moeten daarop voorbereid worden.

Maar dat wil niet zeggen dat dat altijd de béste manier is om een kind iets te leren... Integendeel!
Als ouders moeten we ons kind vooral gedrag aanleren. Gewoonten. Een levenshouding. En dat kan je er nu eenmaal niet in rammen, want dat zal eerder het omgekeerde effect hebben.

Herhaling werkt.
Rustig blijven werkt.
Spelen... werkt het allerbeste.

Maar daarvoor mogen we onszelf dus niet al te serieus nemen!
Ik heb gisteren drie keer moeten slikken voor ik mijn slechtste video aller tijden op het internet zette. Hij hangt met haken en ogen aan elkaar.
Maar hij is eerlijk en echt.
Authentiek.
Speels.
En dus postte ik hem, met een dikke vette foert naar alles wat 'de mensen daarover wel zouden kunnen denken'.

Dát is wat we als ouders ook meer zouden moeten doen.
FOERT zeggen tegen wat onze ouders - de buren - de andere ouders aan de schoolpoort - de juffen - (vul zelf in) over ons en onze opvoedmethoden zouden kunnen vinden.
FOERT zeggen tegen hoe we zelf zijn opgevoed
FOERT zeggen tegen alles wat schuurt en botst
En een dikke vette JA! tegen opvoeden vanuit ons hart.
Vanuit ons lijf.
Vanuit dat kind in onszelf.
Tenminste, als we het kunnen terugvinden ...