Keuzes hebben gevolgen ...

25-02-2021

"Vriendje, vergeet niet dat je nog moet douchen ook, hé. Als je nog graag wil tabletten vanavond, dan moet je NU in gang schieten!"
Derde keer.
Of vierde, ik was de tel al kwijt.
Zijn bord stond nog op tafel, dat moest hij ook nog afruimen.

Maar hij liep te spelen.
Te toeteren door een papierrolletje.
Hij antwoordde zelfs niet, al zag ik aan zijn ogen dat hij mij gehoord had.

Hij toeterde verder.
Ging op zijn gemak naar het toilet.
Sjokte naar boven.
Speelde daar nog wat verder.

Even later hoorde ik de douche.
Een kwartier later stond hij beneden... met droge haren.
Hij had zijn haar niet nat gemaakt, maar ik rook dat hij wel degelijk onder de douche was geweest.
OK dan.
Ik vroeg hem om zijn bord af te ruimen.
Dat deed hij.
Zonder morren, moet ik toegeven.

"Mag ik nu op de tablet?", vroeg hij.
"Vriendje, ik vind het jammer voor jou, maar het is nu intussen al een kwartier voorbij bedtijd. Tabletten zal voor morgen zijn."

Drama!
Dat het niet eerlijk was.
Dat hij op de tablet wilde.
Dat hij NIET ging slapen.
Dat het niet eerlijk was dat zijn zus wél getablet had.
(tabletten is hier een werkwoord geworden, ja. Spreek het op z'n Engels uit: tebletten)
... 

Ik bleef rustig.
Medelevend.
Legde hem keer op keer kalm uit dat dat nu eenmaal het gevolg was van zijn eigen keuzes.
Dat ik hem had gewaarschuwd, maar dat hij ervoor had gekozen verder te spelen.
En dat hij dus zelf zijn tijd had verprutst.
Het heeft even geduurd, maar hij is uiteindelijk toch gaan slapen.

Kijk, ik doe dat niet graag, zo keiharde grenzen stellen.
Wie wel?
Maar als ik dat niet doe, loopt hij over me heen.
Hij vindt dat hij zelf zou moeten kunnen beslissen, over alles.
Maar een kind van acht jaar kán niet over alles zelf beslissen, en dus is het mijn taak als ouder om hem gezonde grenzen op te leggen.

Had ik een goed gevoel bij die avond?
Meh.
Niet echt.
Hij begreep het niet helemaal, hij was echt boos op mij.
Ik was de boeman.
Boemama.

Maar tegelijk ook wel.
Want ik herinner me nog maar al te goed hoe ik vroeger zou hebben gereageerd.
Het zou uitgemond zijn in een zware ruzie.
Met veel geschreeuw, van hem én van mij.
Nu niet meer.

Ik bleef rustig.
Liet hem even razen.
Erkende zijn frustratie.
Ik kon me immers heel goed inbeelden dat hij de situatie niet fijn vond.
Maar tegelijk heb ik geen duimbreed toegegeven, want ik had hem gewaarschuwd.
En hij wist wat hij deed.

Het was natuurlijk niet écht zijn keuze om zijn tablettijd op te souperen,
maar het was wél zijn keuze om zo te treuzelen.
Dus ik hield het been stijf.
Met empathie.
Klaar en duidelijk, maar met liefde.

In de volgende webinars onderzoeken we hoe grenzen voor jou aanvoelen, en hoe je die op een veilige en gezonde manier duidelijk kunt maken aan je kind(eren). 
Ben je al ingeschreven?