IK. BEN. NIET. BOOS!

04-02-2021

Ik betrap mezelf er af en toe wel eens op.
Dat ik stijf sta van de stress en ik heel erg mijn best doe om vriendelijk te blijven, waardoor mijn stem helemaal benepen en afgebeten klinkt. En ik dus eigenlijk wél boos klink.

Gisteren in de bib bijvoorbeeld.
Ik moest 7 euro boete betalen voor een spel dat we nooit gespeeld hadden. Soit. Lang verhaal. Doet er ook niet echt toe.
Maar ik was dus al pissed.
Op de bib.
En op mezelf.
Niet op de kinderen.

Lift in, naar de kinderafdeling.
Komen we net boven, zegt mijn jongste "mama ik moet naar het toilet".
Beneden dus.
"Zeg jongen, had je dat nu geen tien seconden eerder kunnen zeggen?"
"Ja maar ik wist niet dat het toilet beneden was"
Grmbl.
Ik ben niet boos op hem, niet écht, maar ik denk niet dat hij daar iets aan heeft.
Want ik ben al ambetant van daarnet, van dat weggesmeten geld.
En boos of niet, ik klink beslist niet vriendelijk.

Goed, hij kan het nog eventjes ophouden, zegt hij.
Fien kiest een boek van Minecraft bij de informatieve boeken op de derde verdieping.
Sam staat wat rond te kijken en niets te doen.
We verhuizen van de derde naar de tweede verdieping (leesboeken en strips).

Sam moet nu echt dringend plassen, dus wij naar beneden met ons tweeën.
Pipi doen.
Terug naar boven, waar Fien op de tweede verdieping strips aan het kiezen is.

"Mama ik ga terug naar boven want ik wil een boek van Minecraft".
Zegt diezelfde zoon.
"Allee, vriend! We wáren daar nog maar tien minuutjes geleden, Fien heeft er zelfs een boek van Minecraft uitgekozen!"
"Ja maar toen wist ik nog niet dat ik een boek van Minecraft wilde".
Roloog.
Ik ben niet boos.
Ik ben niet boos!
Rustig blijven. Ademen.

Hij vertrekt alleen en loopt prompt de verkeerde kant op.
Nog meer roloog.

Ik stamp met hem naar boven.
Hij kiest geen boek want ze zijn toch niet wat hij verwacht had.
Ik bijt op mijn tanden.

Terug naar beneden.
Hij doet er nog een half uur over om vijf strips uit te kiezen. 

Dat ben ik niet, hé... Maar zo voelde ik me wel.
Dat ben ik niet, hé... Maar zo voelde ik me wel.

Goed, in dat halve uur slaagde ik er wél in mezelf weer onder controle te krijgen.
Maar het had wat voeten in de aarde deze keer.
En ik was dus eigenlijk écht niet boos op hem.
Ik was pissed op de bib en op mezelf.
Maar elke druppel die er dan bovenop komt, is er een te veel.

Herken je dat?

Normaal gezien slaag ik er (tegenwoordig!) prima in om mijn irritatie los te laten.
Normaal gezien zouden mijn kinderen er zelfs niets van gemerkt hebben.
Maar ik had slecht geslapen.
Had nood aan rust.
Door dat mondmasker kon ik niet goed ademen en was mijn bril bedompt.
En die regen van de laatste dagen heeft mijn humeur geen goed gedaan.
Kortom: mijn zelfzorg was niet optimaal.

Serieus, ik ben daar echt van overtuigd: zelfzorg is het allerbelangrijkste aspect van ouderschap.
Hoe rotter of gestresseerder wij ons voelen, hoe meer onze kinderen afzien.
En vaak hebben we dat niet eens door, en steken we het op de kinderen.
Toch?

(Zeg maar ja. Als je het niet door hebt, is dat zéér waarschijnlijk niet omdat je het niet DOET, maar wel omdat je het écht niet door hebt. We doen dat allemaal, in meerdere of mindere mate.)

In de komende twee workshops nemen we opnieuw Zelfzorg onder de loep. Ben je al ingeschreven?