Begrenzen of loslaten?

27-01-2021

Gisteren postte ik een filmpje naar aanleiding van een Groeisessie die ik met een van jullie had. Het dilemma:
Wat doe je als je driejarige weigert te luisteren, waardoor het heel vaak in een machtsstrijd uitmondt?
Bekijk het filmpje hier: 

Ik kom zelf ook uit die situatie.
Onze jongste is een koppig ventje met een pittig karakter.
Als hij iets in zijn hoofd steekt, dan krijg je dat er niet meer uit.
Vroeger escaleerde dat dagelijks, en vaak zelfs meerdere keren per dag, tot een machtsstrijd.
Er werd geroepen, er werd gegild.
En ja, soms werden we wel eens hardhandig, uit pure frustratie.

Ik geef dat opzettelijk toe. Héél veel ouders doen wel eens uit onmacht hun kind pijn, maar daar zit zo veel schaamte op dat niemand erover spreekt. Maar weet dus: je bent niet alleen. En als je nu heel oppervlakkig ademt: adem eens diep in...

In zo'n situatie heb je maar twee keuzes: ofwel druk je je grenzen door, ofwel stel je je verwachtingen bij.
Dat tweede kán niet altijd, nee.
Natuurlijk niet.
Als we dat hier thuis altijd zouden doen, dan zou Sam wellicht niet meer naar school gaan en de hele dag in de zetel op zijn tablet liggen te spelen.
Geen optie!
Als ouders moeten we nu eenmaal een heleboel grenzen opleggen, dag in dag uit.
Dat is zo!
Maar ik kan je wel vertellen dat het heel wat druk van de ketel haalt als je het idee van 'verwachtingen bijstellen' in je achterhoofd houdt.
Je HOEFT niet altijd jouw wil door te drukken op het moment zelf.
Je kunt het ook loslaten en er later met je kind over praten, als jullie allebei wat rustiger zijn.

Escaleert de situatie?
Vraag je dan af of het een machtsstrijd waard is.
Want in zo'n strijd zijn er geen winnaars, enkel verliezers.
Je kind voelt zich alleen, onbegrepen.
Jij loopt gefrustreerd, half gek van onmacht.
Van verbinding is geen sprake meer.
Doe dat eens elke dag, jarenlang?
Hoeveel verbinding zal er dan nog over zijn?

Misschien heb je een pittig kind, ja.
Dat kan.

Maar dat wil niet zeggen dat je kind de enige is die dingen moet leren en die nog kan groeien...
Als ouder kunnen we - moéten we - ook naar onszelf kijken.
Wij zijn ook niet perfect, hé.
Er is zo veel gebeurd in ons leven, dat we in de loop van de jaren allerlei vastgeroeste patronen en gewoonten hebben opgepikt, waar we ons meestal niet van bewust zijn.
We zijn kromgegroeid!
Dat is normaal hé, iedereen is krom ;-)
En onze kinderen zullen ook wel krom groeien, op de ene of andere manier.
Maar ze hoeven niet dezelfde fouten te maken als wij, toch?
Als we aan de slag gaat met onze eigen vastgeroeste patronen, dan hoeven we die kromheid alvast niet door te geven aan onze kinderen...